Week 4

Wow, de tijd vliegt echt voorbij! Vier weken geleden begon mijn avontuur en stapte ik het vliegtuig in. Ik ben zo ontzettend blij dat ik deze stap genomen heb, heb het echt enorm naar mijn zin! En het is officieel, mijn ouders komen langs! Eind april komen ze voor tien dagen dit mooie land bezoeken! :-)

Maandagochtend zijn Rosa, Anneke (vrijwilliger van Be More bij een ander project) en ik naar de special class geweest. Het was een hele mooie ochtend, ik zag namelijk bij de kinderen echt vooruitgang! Twee jongens waren echt met elkaar aan het spelen (de ene was een baby die naar bed gebracht werd door de ander). Joseph, een jongen die normaal erg stil is en niet zoveel zegt, was vanochtend aan het preken door een speelgoed microfoon. Hij riep constant ‘Halleluja’ en ‘amen’. Hij zocht daarin echt interactie met ons en de andere kinderen. Ook wilde Joseph heel graag lopen in de loopwagen, hij glunderde helemaal! Het ging erg goed. Waar hij vorige week zichzelf nog met twee voeten tegelijk afzette, deed hij dit nu echt stap voor stap. Ook was er vanochtend een nieuw meisje in de klas: Gorrit. In de middag hebben we in kleine groepjes een Engels boek gelezen. De kinderen kwamen uit primary 2, dus ze zijn rond de 7 jaar oud. Dit gaat nog moeizaam, maar hopelijk als we elke week oefenen dat het op een gegeven moment beter gaat.

Op dinsdagochtend kwam ik erachter dat ik een jigger in mijn voet had. Dit is een zandvlo die zich in je huid kan nestelen. Het is verder niet gevaarlijk als je de jigger er maar uit haalt. Dit heeft Barbara, een Ugandese medewerker van Lwengo, voor mij gedaan! In de ochtend zijn we naar het Health Centre geweest en in de middag naar de vrouwenclub. Rosa en ik zijn daar bezig om zelf een mandje te maken, alleen heb ik alweer een naald gebroken! De derde in vier weken, oeps! Gelukkig had ik zelf al nieuwe naalden voor ze gekocht. Jolanda heeft de vrouwen geleerd om te haken met plastic in de hoop dat er minder plastic in de natuur gegooid wordt. Vandaag waren er in totaal 7 vrouwen waarvan er 3 bezig waren met het haken! Eén vrouw maakt er zelf een tasje van en deze wil ze gaan verkopen. Als het lukt zal ik er een foto van toevoegen.

Anthony vertelde op woensdagochtend dat hij bij het ziekenhuis vandaan kwam. Een jongen uit Lwengo, David (16 jaar), is namelijk gisteren geopereerd aan zijn alvleesklier. Deze was 5 keer zo groot als dat ie hoort te zijn. De dokter had gezegd dat als hij er nog twee weken langer mee doorgelopen had, dat hij het dan niet had overleefd. Tijdens zijn ziekenhuisopname was zijn moeder er gelukkig wel bij om hem te ondersteunen, maar zijn vader niet. Hem maakte het niet uit of hij wel of niet geopereerd zou worden. Bizar! Hij wilder er ook niets voor betalen en een operatie hier kost veel geld, want de meeste mensen zijn niet verzekerd. Het geld is uiteindelijk heel snel bij elkaar gekomen door mensen uit de community. Na omstandigheden gaat het goed met David! Vanochtend zijn we ook begonnen met het bouwen van nieuwe klaslokalen. Dit wordt voor een groot deel betaald vanuit mijn donaties! Er worden twee klaslokalen gebouwd en één slaapzaal voor de meisjes die op de boardingschool zitten. Eén van de lokalen gaat gebruikt worden voor de special class. Zij hebben echt een nieuw lokaal nodig. Nu zitten ze in een klein hokje waarbij de grond niet gelijk is. Aangezien de groep ook steeds groter wordt is er behoefte aan een grotere ruimte. Het andere lokaal gaat gebruikt worden voor primary 4. Deze zijn verplaatst naar een tijdelijke ruimte naast de special class, omdat de slaapzaal van de jongens uitgebreid moest worden. Zij hebben ook echt een nieuw lokaal nodig. Verder komen er steeds meer jongens en meisje op de boarding school en deze kinderen blijven allemaal op school slapen maar er is ruimte te kort, dus daar gaat ook een lokaal voor gebruikt worden. Woensdag hebben we dus een begin gemaakt met de lokalen! Ze worden ongeveer 6,5 meter bij 6,5 meter. Rosa en ik zijn aan de slag gegaan. We moesten de grond uitgraven en in Uganda doe je dat met een soort schep alleen het voorste deel is dan 90 graden gekanteld. Je zwaait dat ding over je hoofd en je probeert heel hard in de grond te slaan zodat de brokken loslaten. De brokken die moeten weer weggeschept worden. Het was best zwaar, mede ook omdat het warm was! In de middag zijn we op huisbezoek geweest bij een disabled familie. Eenmaal thuis was de stroom er af. De laatste tijd hebben we dat best vaak dat de stroom er ’s avonds af ligt. Zo ervaren we wel echt het Ugandese leven ;-)

Donderdagochtend hadden we nog steeds geen stroom, dus we aten droog brood hihi. Chantal kwam langs en hebben de hele ochtend gepraat! Het huisbezoek dat gepland stond kon daardoor helaas niet doorgaan. Ook gesproken over dat Anthony misschien een keer naar Nederland kan komen. In de middag zijn we naar school gegaan en hebben geholpen in primary 1, kinderen rond de 6 jaar oud. Ik heb met vier kinderen een Engels boek gelezen. Moet je nagaan dat kinderen van 6 jaar al echt zinnen moeten lezen. Ik vond het erg lastig, want de kinderen zeiden steeds alles na wat ik zei. Als ik zei ‘try to read this word’, dan zeggen ze dat na in plaats van dat ze het woord proberen te lezen. Misschien kunnen Rosa en ik een keer een creamiddag organiseren in de klas, omdat we merken dat de creatieve kant niet/nauwelijks gestimuleerd wordt.

Op vrijdag kwam Anthony naar mij toe om te vertellen dat er wat ergs gebeurt is. Een meisje uit de special class is op weg van school naar huis door een man misbruikt. Het was de eerste keer dat deze man haar seksueel misbruikt heeft, maar 2/3 jaar geleden is ze ook al een keer door een andere man misbruikt. Deze man gebruikt drugs, opium, en was waarschijnlijk onder invloed. Thuis heeft ze het gelijk tegen haar moeder verteld en de man is opgepakt. Een hele traumatische ervaring voor haar, maar Anthony vertelde dat er in Lwengo geen psycholoog is die met haar kan praten.. Ook moet ze lichamelijk onderzocht worden, ook op eventueel hiv.. Je wilt zo graag iets voor haar doen, maar er is zo weinig wat je kan doen. Na het ontbijt zijn Rosa en ik de matatu ingestapt naar Masaka om ons weekend daar door te brengen. Een matatu is een busje voor officieel 14 personen, maar wij zaten er met 19 volwassenen en 1 kind is. Het kan allemaal in Uganda!

Dit weekend komen er vier nieuwe vrijwilligers aan, zij komen allemaal naar Lwengo dus het wordt gezellig druk. Bedankt voor het lezen en ik waardeer al jullie berichtjes enorm!!

xxxxx kus

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

Mathilde ten Hove

Mari-Jèn zegt: ik vind het heel leuk om de foto's te kijken.
Wat een ontzettend dankbaar werk Marloes. We denken alle dagen aan jou! Zo trots op je dat je deze stap hebt gezet, en wat fijn om te lezen dat je het zo naar je zin hebt!

Maja

Wat heerlijk om te lezen dat je het daar zo fijn hebt.
Leuke foto's.xx

Rick

Hey zusje!

Leuk om je verhalen te volgen!
Je maakt wel ontzettend veel mee zeg, je ziet wel 2 kanten v/h land.
De mooie kant , maar ook zeker de duistere kant helaas..

Fijn dat je het naar je zin hebt en ik weet zeker dat de mensen enorm veel steun hebben bij je aanwezigheid! Keep up the good work en houd je volgers op de hoogte van je avonturen!





De groet'n

Marjan en lars

Hey lieve Marloes, wat fijn dat je het zo naar je zin hebt, en wat doe jij mooi werk, en wat zullen die mensen blij zijn met jou je bent een toppertje. Je ouders vertelden al dat ze jou gaan bezoeken, leuk om hun te laten zien wat je allemaal hebt gedaan en ook de mensen te ontmoeten met wie jij hebt samen gewerkt heel bijzonder dat jij dit allemaal doet. Denk je ook een beetje aan jezelf Marloes, het laatste stukje van jou blog is idd de duistere kant, en ik kan me zo voorstellen dat je hier woedend om word en tegelijkertijd ook niks kan doen. Dat is een enorme frustratie goede psygologische hulp is dus ook hard nodig daar, kun jij dit ergens aangeven bij de organisatie ook een mooi doel voor hun om dit te kunnen realiseren, dan help je ook mee , ook al is het niet op de manier die je graag zou willen. Nou lieve Marloes het is weer een heel verhaal geworden wij zijn heel erg trots op jou. Dikke kus van mij en eiland op zee ;)

Marloes Nagelhout

Name: Marloes Nagelhout
Leeftijd: 27

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 22 feb 2016 tot 13 mei 2016