Week 2

Zondagavond zijn Jolanda en ik weer terug gegaan naar Lwengo, zodat we maandagochtend direct weer konden beginnen. Maandagochtend ben ik naar de special class geweest. Jolanda en ik hadden wat speelgoed meegenomen vanuit het vrijwilligershuis zodat de kinderen daarmee konden spelen. Speelgoed hebben ze in Uganda bijna niet (alleen maar China spul), dus heeft Jolanda veel speelgoed vanuit Nederland meegenomen. Anthony vertelde die ochtend ook dat hij gehoord heeft dat er in een huisje tegenover de school een kind met een beperking al jaren opgesloten zit. Anthony gaat er achteraan en hopelijk komen we er snel achter wie het kind is. Na de lunch ben ik weer naar de school geweest om te helpen bij de readingclub. Met vier kinderen ben ik, samen met Rose, apart gaan zitten om Engels te oefenen. Ik moet wel wennen aan manier van lesgeven hier. Het is heel veel herhalen van losse woorden en het is veel oefenen in groepen en niet 1-op-1. Ik heb vooral nog gekeken hoe Rose de les invult. De komende tijd hoop ik dat ik steeds hetzelfde groepje kan begeleiden, zodat ik ook echt vooruitgang kan zien. Na de readingclub heb ik ook nog even geholpen in de keuken van de school. Een heel pakje sigaretten binnen gekregen, vanwege de enorme rook in die keuken.

Op dinsdagochtend staat het Health Centre altijd op het programma. Jolanda ging niet mee dus ik ging samen met Barbara. Met de auto van Anthony reden we die kant op en onderweg stapten er mensen in waaronder een oudere vrouw. We reden met de auto langs die vrouw en Anthony zag dat ze er wat ziekjes uit zag en vroeg aan haar of ze naar het Health Centre moest. Dit was zo en die vrouw stapte bij ons in de auto! Zo gaat dat in Uganda, er stappen mensen in en uit en je snapt er soms helemaal niets van. Uiteindelijk zaten we met zes mensen in 1 auto. Het valt mij ook op dat in het Health Centre, maar ook elders in Uganda, het openbaar geven van borstvoeding heel normaal is. Niemand kijkt er raar van op, terwijl dit in Nederland wel een gevoelig onderwerp is. De borsten worden in Uganda ook niet gezien als lustobject, maar het is praktisch want je voedt er je kinderen mee. In de middag ben ik naar de vrouwenclub geweest. In mijn vorige blog schreef ik dat de keuken/schuur van de buren afgebrand is, vandaag en gisteren is die weer opgebouwd! De buren waren ontzettend blij.

Woensdagochtend zijn Jolanda en ik naar de special class geweest. Het kind waarvan Anthony had gehoord dat ze al jaren opgesloten zat in het huisje tegenover de school zat in de klas! Ze heet Jamilla, kan zelf niet lopen maar verplaatst zich op handen en voeten en praat nauwelijks. Ik ben blij dat ze er nu is. Op een gegeven moment zat ik met Joseph (kindje uit de special class) en twee medewerkers van Lwengo buiten. Op dat moment zag ik dat er drie kinderen in een klas met een stok geslagen werden door de leraar. In Uganda komt dit nog veel voor, terwijl dit in Nederland echt niet mag. In de middag ben ik op huisbezoek geweest. Hebben doppinda’s gepeld. Deze doppinda’s zijn onder andere om te verkopen en ze verdienen op 1 kilo pinda’s ongeveer 6000 shilling (omgerekend rond de 2 euro). Rose vertelde mij ook over het bestaan van clans in Uganda. Aan de hand van clans kan je zien wie familie is (zoals je dat bij ons kunt zien aan de achternaam). In Uganda heeft iedereen een Ugandese naam (van daaruit kan je zien tot welke clan je behoort) en vaak een Engels naam. ’s Avonds was er een afscheidsfeestje bij het vrijwilligershuis, omdat Jolanda de volgende dag zou vertrekken. Ter ere daarvan zijn er twee kippen geslacht! De kip smaakte erg goed! Alle medewerkers waren er, er was soda, cake en veel toespraken. Geslaagde avond!

Donderdag begon de dag met regen! Het heeft de hele ochtend zo ongeveer geregend. We zijn naar de special class geweest en hebben gespeeld met de kinderen. Jolanda en ik zouden donderdagmiddag al naar Masaka gaan en Anthony had gezegd dat hij ons na de lunch op zou halen. Uiteindelijk was hij er om 18.30 uur! Haha, we hebben de hele middag niet zoveel gedaan omdat we op Anthony aan het wachten waren.

Vrijdag heb ik een dagje meegelopen op een ander project van Be More: Foho. Foho is ook een community project die o.a. samenwerkt met straatjongeren. Ik heb eerst geholpen met het water halen. Op het project is geen watertank dus moeten de jongens elke dag 3x per dag ongeveer 30 minuten naar beneden lopen om bij een waterbron te komen. Ik wilde dit wel eens een keer ervaren en ben meegegaan. Als de jerrycans helemaal vol zitten, kan er 20 liter water in! Dat is voor mij veel te zwaar maar de jongens die dragen dat gewoon op hun hoofd! Ik heb zelf een stukje met een jerrycan op mijn hoofd gelopen van 5 liter. Dat was al zwaar genoeg voor mij! Het doel van Foho is o.a. dat de straatjongeren die zij opvangt, weer thuis gaan wonen. Vandaag ben ik mee geweest met het wegbrengen van zo’n jongen: Henry. Eerst zijn we langs zijn vader en stiefmoeders huis gereden. Vader was helaas niet thuis. Anthony, de medewerker van Foho, gaf de stiefmoeder twee opties: 1. Henry komt weer thuis wonen. 2. Henry gaat terug naar Foho en zijn ouders betalen het schoolgeld zodat hij in ieder geval naar school kan. De stiefmoeder zei serieus: ‘I don’t care’. Onbegrijpelijk. We zijn daar weggegaan en namen Henry weer mee, op naar zijn oma. Oma wilde Henry bij haar thuis hebben en zijn boarding school betalen, maar als Henry er voor kiest terug naar Foho te gaan dan betaalt ze niets. Helaas heeft Henry de keuze gemaakt om weer naar Foho terug te gaan..


Liefs!

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

Mathilde

Wat een belevenissen allemaal Marloes. Leuk om te lezen.

Lars en marjan

Lieve Marloes, wat leuk om jou belevenissen te volgen, en wat doe je mooi en dankbaar werk. Zo te lezen raak je al ingeburgerd aangezien wachten niet jou sterkste kant is ;)
Een fijne nieuwe week, ik denk dat je veel voldoening uit je werk kan halen, en wat zullen de mensen en kinderen dankbaar zijn voor jou inzet.
Lieve groetjes en tot het volgende blog.


pa

Hoi Marloes, dat zijn best wel heftige dingen die je daar meemaakt. Maar ook mooie dingen. Fijn om dit zo te lezen. Krijgen we een indruk van wat je daar doet en meemaakt. Ik zie al uit naar je volgende blog.

Henk en Margriet

Wat een andere wereld dan in Nederland. Mooi om te lezen.
Groeten,
Henk en Margriet

Marloes Nagelhout

Name: Marloes Nagelhout
Leeftijd: 26

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 22 feb 2016 tot 13 mei 2016