Week 12

Hierbij mijn laatste blog vanuit het warme Uganda.. Het is een heel dubbel gevoel. Aan de ene kant heb ik zin om iedereen thuis weer te zien, maar aan de andere kant wil ik hier nog helemaal niet weg. Het leven hier is zo anders dan in Nederland maar ik geniet hier enorm. Het is niet te beschrijven hoeveel energie ik krijg van het leven hier. De mensen zijn blij met alles wat ze krijgen. Ze genieten van het leven ook al hebben ze hier heel weinig (in onze ogen). De afgelopen drie maanden heb ik geleefd zoals de meeste Ugandese leven. In een huis waar eigenlijk alleen in geslapen wordt, zonder sanitaire voorzieningen. Ook al weet ik hoe fijn het is om 's avonds onder een warme douche te stappen. Hier vind ik het helemaal niet erg dat ik dat niet kan want ik krijg zoveel terug van de mensen hier wat veel belangrijker is dan een warme douche 's avonds. Maar vanavond is het zo ver en vlieg ik weer terug naar Nederland!


Deze laatste week is voorbij gevlogen! De maandag viel al uit dus dinsdag was de eerste projectdag van de week. Op dinsdagochtend zijn Britt, Rosa en ik naar het Health Centre geweest. Toen we daar aankwamen bleken al het personeel in een meeting te zitten waardoor wij (en alle patiënten) 1,5 uur hebben moeten wachten. Toen ze er eenmaal waren ben ik pillen gaan sorteren. Rond 13.00 uur gingen we weer naar huis. In de middag zijn we bezig geweest met het inpakken van onze koffers en hebben we met de kinderen op het veldje vlakbij gespeeld. Nog even genieten van de laatste momenten met de kinderen!


Op woensdag was ons onze laatste volle dag op het project. In de ochtend hebben we eerst lang moeten wachten op de werknemers van het project. Op een gegeven moment zijn we zelf naar school gelopen om te kijken waar ze bleven om ons op te halen. We zouden namelijk op huisbezoek gaan bij Denis, een jongetje van de special class, om nog afscheid van hem te nemen. Rond 11.00 uur zijn we de boda opgestapt naar zijn huis. Daar hebben we Denis en zijn familie gedag gezet. Ook heb ik de zus van Denis gezien, zij was een jaar geleden in de porrigde gevallen waardoor zij enorme brandwonden heeft. Brandwonden van porrigde zijn heftiger dan brandwonden van vuur. Porrigde is soort dikke pap en dit wordt gekookt en als je daar dan invalt blijft het op je huid liggen. Daarnaast hebben mensen vaak niet het geld en/of de middel om de huid goed te verzorgen.. Ze zag er ook niet goed uit.. Daarna zijn we weer op naar huis gegaan. In de middag kwamen Theo en Jopie weer op ons project en hadden we een eigen afscheidfeest geregeld voor de kinderen uit de buurt. We hadden oud hollandse spelletjes geregeld, zoals koekhappen, spijkerpoepen, skilopen, zaklopen en 'ei'lopen. Ze vonden het ontzettend leuk! Mooie manier om afscheid te nemen van de bijzondere kinderen! 's Avonds was er door de medewerkers van het project een afscheidsfeest georganiseerd voor ons. Was een hele bijzondere avond!


De volgende dag was het tijd om de laatste spullen in te pakken en te knuffelen met de kinderen. Rond 15.00 uur was het moment daar om afscheid te nemen. Het is heel fijn om dit met elkaar te kunnen doen en elkaar te kunnen steunen. Want na drie maanden heb ik toch echt wel een band opgebouwd met de mensen uit de community.. Momenteel ben ik in Entebbe en vanacht om 4.00 uur vliegen Rosa, Anneke en ik, op weg naar Dusseldorf.


Tot snel allemaal!!


Liefs!

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

Mathilde ten Hove

Ohw Marloes! Mijn hart breekt bij het lezen van deze laatste blog. Het moment van afscheid nemen is altijd zwaar en moeilijk! Maar je hebt het goede gedaan daar voor de kinderen en de mensen uit de Community! Je bent hier ook weer meer dan welkom, we hebben zin om je weer te zien en te knuffelen! Je weet hoe trots ik ben dat je deze stap genomen hebt en het heeft denk ik nog meer gebracht dan dat je er van verwacht had! De kinderen daar zullen je ontzettend missen, en jij hun ook. Je bent een kanjer! Love you zussie! X

Patrice

Een en al avontuur lees ik! Meer dan gaaf.
Ik wens je een fijne reis en een nog betere terugkomst toe!

Helma van de Weg

afscheid nemen is lastig maar je bent een hele ervaring met mooie herinneringen rijker! goede reis terug en geniet maar van je warme douche! groetjes Helma

kitty de Ruiter

Hallo Marloes
Dat is wel even meerdere tranen wegpinken!En dan kom je zometeen weer terug in een geordende samenleving ,wat zal dat weer wennen zijn.Maar je hebt hele mooie acties en bbelevenissen ervaren ,van mensen zoals jij en ik ,die onder ander omstandigheden ook willen en kunnen leven ,hoe moeilijker het in onze ogen ook is.Wat een luxe leven hebben we hier in Nederland dan vergeleken met daar .We vonden het heel mooi van jou ,dat je je zo heb aangepast aan hun leefomstandigheden en gewoontes.Een hele goede terugreis en welkom weer in Holland!Hartelijke groeten Kitty en Rolf

Marloes Nagelhout

Name: Marloes Nagelhout
Leeftijd: 27

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 22 feb 2016 tot 13 mei 2016