Week 11

Vorige week zijn mijn ouders aan gekomen in Uganda. Op zondag ben ik met ze naar mijn project geweest. In de avond hebben we gespeeld met de buurkinderen. De volgende dag hebben ze meegedaan met activiteiten van het project. In de ochtend hebben we bij een gezin een dishrack gemaakt en zijn we naar school gelopen om naar de special class te gaan. Daar hebben mn ouders de kinderen ontmoet en even op school gekeken. Erg bijzonder om te zien hoe enthousiast iedereen is omdat mijn ouders er zijn! In de middag zijn we weer naar school gelopen. Op het schoolplein staan een heleboel kinderen in rijen een lied voor ons te zingen. Alle leraren worden voorgesteld en dan gaan we een klaslokaal in waar er gedanst wordt voor ons. En zij kunnen echt super goed dansen! Ook wij deden nog een ronde mee. Een hele bijzondere dag voor mij om mijn ouders te laten zien waar en met wie ik de afgelopen drie maanden intensief heb gewerkt. Na het dansen werden mijn ouders opgehaald op gingen zij weer opweg naar Masaka.

Op dinsdag zijn we niet op het project geweest maar hebben een ander project bezocht in de buurt van Masaka. Het is een project van o.a. een Nederlandse vrouw Kim. Zij heeft een ondervoedingkliniek. Het is redelijk groot probleem hier in Uganda, kinderen die ondervoed zijn. Dit komt vaak door het eenzijdige en te weinig voedsel. Zij heeft met haar kliniek alleen heel veel concurrentie van de witch dokters. Dit is een groot probleem hier. Mensen geloven daar nog steeds in en gaan eerder naar de witch dokter dan naar de kliniek. Dit betekent dat kinderen vaak te laat naar de kliniek komen waardoor ze het niet redden... Daarnaast is ze bezig om een winkeltje te openen waar ze workshops wilt geven over gezonde voeding. Ook verkoopt ze daar spullen en voedsel om inkomsten te genereren. Erg interessante en gezellige dag!

Woensdagochtend hebben we weer een stove gebouwd. Eerst weer lekker in de klei stampen met onze voeten. De kinderen uit de buurt hebben ook meegeholpen dus het was erg gezellig! Daarna de stove daadwerkelijk gemaakt. In de middag zijn we op de boda gestapt om de kraanvogels te spotten. Dit is het nationale symbool van Uganda en aangezien ik ze nog geen 1x gezien had wilde ik ze wel opzoeken. We hebben er een heel eind voor moeten rijden, wat overigens ontzettend mooi is hier, maar we hebben ze gezien! Prachtige beesten. Ze zijn het nationaal symbool van Uganda omdat ze de kleuren van de vlag bevatten. Het is dan ook verboden om de vogel te vermoorden. Als je dat in Uganda doet ga je levenslang de gevangenis in.

Op donderdagochtend kwam een Nederlands gezin ons project bezoeken voor twee dagen. Eerst hebben we in de ochtend water tank gebouwd en daarna ben ik, met nog wat anderen, water gaan halen. Met de jerrycans onder onze arm naar beneden (30 minuten lopen). Beneden bij een waterbron werd er water ingepompt om ze vervolgens weer naar boven te sjouwen. Ik heb een jerrycan van 10 liter deels op mijn hoofd naar boven getild. Dit kost minder energie dan als je jerrycan naar beneden vast houdt. Maar de Ugandesen tillen 20 liter op hun hoofd. Dit gebeurt per dag minstens twee keer. Maar we zijn ook bezig om daar een watertank dan hoeven ze alleen in het droogseizoen (als de tank leeg is) water te halen beneden. Daarnaast is het water in de tank vaak ook schoner dan het water dat beneden gehaald wordt. Dat water is vaak enorm vervuild. In de middag hebben we met het Nederlandse gezin allemaal een boompje mogen plaatsen op school. Anthony, de projectleider, wil 200.000 bomen planten om dit hout te gebruiken voor koken (op school wordt er in de keuken ongeveer 70 kilo per dag verbrand) en om te verkopen. Wij hebben er allemaal eentje mogen planten en daarbij heb ik twee kinderen op school uitgekozen die voor mijn plant gaan zorgen. Julius en Simon heb ik uitgekozen. Later hoorde ik dat Julius op boardingschool zit en dat hij nooit naar huis gaat omdat zijn ouders hem verbannen hebben, zelfs met feestdagen zoals Kerst kan hij niet naar huis. En hij is niet de enige, zo blijven er zes kinderen altijd op school. Het leven is soms zo oneerlijk hier.. Na het planten van de bomen zijn we met alle kinderen die nog op school waren (ongeveer 23 nog omdat het hier vakantie is momenteel) naar het dichtbijzijnde veldje gelopen en hebben daar lekker met de kinderen gespeeld. Wat erg geslaagde middag!

Vrijdag was het Nederlandse gezin ook nog steeds op ons project. Gezellig druk met zn 8en! In de ochtend zouden we op huisbezoek gaan bij kinderen uit de special class. Dit liep alleen in de soep want 2 van de 3 gezinnen waren niet thuis. Op school heb ik toen beetje gespeeld met de kinderen die er waren. Aan het einde van de ochtend kwam er toch een gezin thuis. Jamilla en haar moeder. Jamilla is een meisje van 16 jaar oud, maar we kennen haar nog maar iets van 3 maanden. Zij heeft heel lang opgesloten gezeten vanwege haar afwijking (geestelijk en lichamelijk beperkt). Zelfs Anthony wist niet van haar bestaan. Nu zit ze dus sinds drie maanden bij ons op school en ze geniet daar ontzettend van! Ik ben daar samen met drie anderen naar haar huis gelopen. Haar moeder ontmoet en gezien waar ze slaapt. Dit is een heel klein donker hokje waar een matras in ligt en het ontzettend stinkt naar urine. Heftig om te zien waar ze woont. We hebben nog even met haar gespeeld en daarna zijn we naar huis gegaan. Na de lunch zijn we naar het grasveldje vlakbij ons huis gegaan en hebben daar gevoetbald met de kinderen. Dat vinden ze zo ontzettend leuk om te doen en genieten daar heel erg van. Rond 16.00 uur zijn we naar school gegaan om voor de tweede keer deze week te kijken naar een dansvoorstelling. Ik blijf het knap vinden hoe die kinderen hun lichaam kunnen bewegen. Daarna zijn we naar Masaka gereden waar ik nog met mijn ouders, en heel veel andere mensen, heb gegeten en weer afscheid van ze genomen.

Nog een weekje en dan ben ik weer thuis. De tijd is echt voorbij gevlogen! Ik heb zin om iedereen weer te zien maar eigenlijk wil ik hier het liefst nog blijven. Het is zo ontzettend fijn hier met alle mooie en bijzondere mensen om mij heen. Ik vind het zo fijn als ik de kinderen uit de buurt een stukje aandacht kan geven die ze van hun eigen ouders missen. Of te laten zien dat kinderen met een beperking ook gewoon kinderen zijn en dat ze veel meer kunnen dan wat gedacht wordt. Ik ga nog heel erg genieten van de komende week hier. Iedereen bedankt voor alle berichtjes!

xxxxxx

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

Gerwin

Goedemiddag Marloes, een groet vanuit het droge, zonnige en stinkendrijke Nederland. Dankjewel voor je wekelijkse updates. Ik lees ze met veel plezier en vooral met heel veel bewondering over wat je daar doet. Fijn om te lezen dat je anderen tot zegen bent door de dingen die je doet en alleen al je aanwezigheid. Ik hoop dat je een voorbeeld zult zijn velen die ook de wens hebben om anderen tot zegen te zijn ej je ze hiermee het laatste zetje zult geven ;-) Ik wens je nog een fijne week toe daar in Ugangda en alvast een fijne en plezierige terugreis. Respect Marloes. Gods zegen toegewenst en tot spreeks. Groet Gerwin

Mathilde ten Hove

Nog steeds zo bijzonder dat je deze stap gemaakt hebt lieverd! De mensen zullen jou ook ontzettend gaan missen. Fijn dat je daar zo op de plek zit. En mooie dingen mag en kan doen met de kinderen daar! Mijn hart wordt elke keer warm als ik je verhalen lees! Zo blij dat wij een klein beetje hebben kunnen helpen ook met alle kleertjes die je ouders hebben meegenomen! K weet dat het daar op de juiste plek is! Geniet van deze laatste week! Mari-Jèn telt de dagen al af...weet dat je hier ook weer welkom bent zusje! De tijd is snel gegaan! Ik hoop dat je het daar op een goede en fijne manier kan afsluiten! Dikke kus...tot volgende week!

MJa

Hoi marloes,
Wat was het een mooie ervaring om jou hier bezig te zien met al die geweldige mensen hier.
Geniet nog van je laatste week hier.
Tot volgende week.xx

Marloes Nagelhout

Name: Marloes Nagelhout
Leeftijd: 26

Was vrijwilliger bij Lwengo Nakyenyi van 22 feb 2016 tot 13 mei 2016